En peau de pêche
-
za 5 apr20:00De Brakke Grond
-
zo 6 apr16:00De Brakke Grond
Twee bacteriën dwalen over een huid. Ze lezen de tekens die erin achterbleven en vertellen wat onderhuids plaatsvond.
En peau de pêche deelt een reeks gedachten, die samen een ritmisch gedicht vormen; een atypisch lied over doorstreept worden en jezelf doorstrepen, over het verdringen van opdringerige herinneringen. Over wissen wat was en wassen wat is. Over wat met iemand kan gebeuren als validistische, racistische, seksistische blikken en woorden woekeren in je onderhuidse.
*De titel, En peau de pêche, verwijst naar de huid, maar ook naar een trainingsbroek die een tijd populair was bij Noord Afrikaanse jongens in Frankrijk en België (en bij Dounia zelf).
Over de titel
Dounia kiest ervoor zich de term Beurette die een zowel racistische als seksistische lading heeft, eigen te maken. Beur, of rebeu, is een informele term in het Frans om in Europa geboren mensen aan te duiden wier ouders of grootouders immigranten uit de Maghreb zijn. De term voor een vrouwelijke beur is een beurette. Deze term wordt echter door verschillende antiracistische organisaties veroordeeld vanwege de xenofobe en vernederende connotatie die het woord in de loop der decennia heeft gekregen, in het bijzonder vanwege de fetisjering van Noord-Afrikaanse vrouwen in Frankrijk en een belediging die voortkomt uit het kolonialisme. Jarenlang was de rassencategorie beurette in Frankrijk het populairst op pornosites.
Peau de pêche verwijst naar een trainingsbroek die een tijdje populair was bij Noord-Afrikaanse jongeren in Frankrijk en België.
Over herinneringen
In een tedere, huiselijke context, ergens in het Zoniënwoud en het Algerijnse platteland, begon Dounia Mahammed’s grootmoeder spontaan te vertellen over hun familiegeschiedenis: de verwoestingen van de Franse kolonisatie en de strijd voor onafhankelijkheid. Terwijl ze samen koffie dronken, vroeg Dounia of ze haar grootmoeders verhalen mocht opnemen. In de opnames vertelt grootmoeder Houria over haar man, een onafhankelijkheidsstrijder die door een Franse bom werd gedood, over martelingen, een verloren zoon, en de helende kracht van zout en henna. Deze gesprekken gaven Dounia inzicht in haar eigen trauma, en ze begreep dat haar pijn haar koloniale erfgoed is, een gevolg van oorlog en bezetting.
Dit besef is vandaag des te voelbaarder, nu we getuige zijn van de voortdurende bezetting en het geweld in Palestina.
Meer over de makers
Dounia Mahammed, afgestudeerd aan het KASK Gent in 2015, is een schrijfster en actrice wiens werk zich onderscheidt door een bijzondere gevoeligheid voor taal, humor en beeldend denken, waarbij ze sociale kwesties, filosofische bespiegelingen en de poëzie van het alledaagse verkent in voorstellingen die balanceren tussen verwondering en vertwijfeling. Met haar werk, waaronder Woudwachten, de SABAM Jongtheaterschrijfprijs-winnende Salut Copain, w a t e r w a s w a s s e r (met Alan Van Rompuy) en Panic & Other Attacks (met Roos Nieboer), onderzoekt ze de complexiteit van het mens-zijn.
Shakespeare is Dead
4 - 6 april 2025